جماعت نشدن را موجب رسوايى بدانند ! تنها چيزى كه مىتواند در آنها « اميد » بدمد و به مقاومت و خويشتن دارى دعوت كند و نگذارد در محيط فاسد حل شوند اميد به اصلاح نهايى است ، تنها در اين صورت است كه آنها دست از تلاش و كوشش براى حفظ پاكى خويش و اصلاح ديگران بر نخواهند داشت . و اگر مىبينيم در دستورات اسلامى ياس از آمرزش يكى از بزرگترين گناهان شمرده شده است و ممكن است افراد ناوارد تعجب كنند كه چرا ياس از رحمت خدا اينقدر مهم تلقى شده ، حتى مهمتر از بسيارى از گناهان ، فلسفه اش در حقيقت همين است كه گناهكار مايوس از رحمت ، هيچ دليلى نمىبيند كه به فكر جبران بيفتد و يا لا اقل دست از ادامه گناه بر دارد ، و منطق او اين است اكنون كه آب از سر من گذشته است چه يك قامت چه صد قامت ؟ من كه رسواى جهانم غم دنيا هيچ است ! ، بالاتر از سياهى رنگ ديگر نباشد ، آخرش جهنم است ، من كه هم اكنون آن را براى خود خريده‌ام ديگر از چه مىترسم ؟ ! و مانند اين منطقها . . . اما هنگامى كه روزنه اميد براى او گشوده شود ، اميد به عفو پروردگار ، اميد به تغيير وضع موجود ، نقطه عطفى در زندگى او خواهد شد و او را به توقف كردن در مسير گناه و بازگشت به سوى پاكى و اصلاح دعوت مىكند . به همين دليل اميد را مىتوان همواره به عنوان يك عامل مؤثر تربيتى در مورد افراد فاسد شناخت همچنين افراد صالحى كه در محيطهاى فاسد گرفتارند ، بدون اميد نمىتوانند خويشتن را حفظ كنند . نتيجه اين كه انتظار ظهور مصلحى كه هر قدر دنيا فاسدتر مىشود اميد ظهورش بيشتر مىگردد اثر فزاينده روانى در معتقدان دارد ، و آنها را در برابر امواج نيرومند فساد بيمه مىكند آنها نه تنها با گسترش دامنه فساد محيط مايوس